Ichtus Odyssey

“Row, Row, Row your boat gently down the stream, merrily, merrily life is but a dream”

Parang ganito ko maiikumpara ang buhay ko dito sa loob ng seminaryo, pero imbis na “stream” isang pag lalayag sa mapanglaw na dagat patungo sa di natin malaman. At syempre kasama mong sumasagwan sa bangka ang mga taong kasabay mong pumalaot.

Sa mahigit na apat na taon kong pagsasagwan eh masasabi ko na di naging “smooth sailing” ang aming byahe.

Eleven kami na dapat susuong sa laot pero sa pampang pa lang eh may nagback-out na. Sampu kaming nag-umpisa. Ang kasama ko sa bangka eh masasabi ko na talagang ibang breed. Sa simula pa lang kasi eh makikita mo na agad ang biyak s gitna. Lima kaming teenager noon at lima din ang sabihin na nating may edad na…mga 20 something. Mahirap din, kasi may age gap at generation gap. Medyo mahirap makitungo pero unti-unti ko ng nakasanayan ang makisalamuha sa mga nakakatatanda kong kabatch. Kaso pagkatapos ng mahigit isang buwan, sumungit ang dagat. Nangalit ang langit, kulog kidlat, ulang malakas…

“And it huffed and puffed and blew our boat down…”

Biglang may sumigaw: “The boat is sinking, group yourself into 9!”

Mabuti na lang isa lang ang casualty, sayang kababayan ko pa naman. Masyado kasing matapang medyo lumobo ang ulo ayun, hinangin, tinangay ng dagat. Akala niya ata kaya niya ang galit ng dagat, nung huli, siya din ang sumuko. Huli kong balita sa kanya, inaanod pa din daw hanggang ngayon.

Lumipas ang ilan pang buwan eh may nagbabadyang tumalon. Noong una ay nakakalma pa namin. Napapasaya pero nung huli noong di kami nakatingin, bigla ulit may sumigaw:

“The boat is sinking, group yourself into 8!”

Kaya pala, may isa pa lang kusa ng tumalon sa dagat. Napagod ata magsagwan o baka nagsawa na din, di ko talaga alam, siguro di talaga siya sana’y magsagwan kasi dati, may sarili siyang tagasagwan, di na siya namomroblema. Sayang kaclose ko pa naman yun.

Walo kaming natira at unti-unti na kaming nasasanay sa isa’t-isa, matatapos na sana ang taon ngunit bigla ulit sumungit ang dagat. Nangalit ang langit, kulog kidlat, ulang malakas…

“And it huffed and puffed and blew our boat down…”

Biglang may sumigaw: “The boat is sinking, group yourself into 6!”

Dalawa naman ngayon pero ang ineexpect ko isa lang, isa lang kasi talaga ang tinulak namin sa dagat. Hindi na kasi talaga maganda ang ginagawa niya. Kaya’t nagpulong kami para siya ay paalisin na. at pinagsamasama nga naming pito ang lakas namin at tinulak siya sa dagat pero bago siya kainin ng dagat isang nangangalit na banta ang kanyang pinakawalan: “Makikita niyo, bubuo ako ng sarili kong bangka! Hindi lang bangka! Isang barko!” pero sa totoo lang, sa tingin ko talaga ay nahihibang na siya at iba talaga ang motibo niya. Napansin ko na mas mabilis siyang lumubog siguro dahil sa alsa balutan niyang dala-dala, pero teka alam ko wala naman siyang masyadong dala noong kami eh lumaot. Anyway, bigla na lang, noong di pa kami nakakahinga eh may hinablot pa ang dagat sa amin! Nahuli kasi siya ng dagat na kung ano-ano ang ginagawa, at noong minsan pa eh nahuli siya ng isang sirena na pumupuslit para makakuha ng perlas sa dagat. Akala ko makakalusot siya kaso mali pala ako.

Anim kami noong magpalit kami ng bangka. Mas matibay na to, ang isip-isip ko. Pero mali nanaman ako makalipas ang kalahating taon ng pamamalaot eh narinig ko nanaman ang kinakatakutan kong boses.

“The boat is sinking, group yourself into 5!”

Hindi naman siya kinain ng dagat, sa totoo lang nakita ko pa nga siyang lumalangoy kasama ng mga syokoy. Sabi ko na nga ba, noong umpisa pa lang eh naamoy na namin na malansa siya pero nasanay din kami sa kanya sa totoo lang, tanggap na nga namin siya eh! Kaso un ung ang happiness niya eh. Kaya ok na rin siguro yun.

Matagal-tagal din naging panatag ang dagat at matagal-tagal din kami natahimik at nag concentrate sa pagsasagwan nakapagpalit pa nga ulit kami ng bangka. Di namin napapansin na 4 na lang pala talaga kaming sumasagwan, yung isa nakapulot ng laruan at nakalimutan na ang sarili, nakalimutan ang dagat, kami at ang mundo at nakalimutan ding maligo ng maayos. Ito kasi ang pilosopiya niya: “Kung ang kambing nga di naliligo, mahal ng Diyos, ang tao pa kaya?” Siguro di lang Hygiene ang nakalimutan niya pati siguro ang direksyon ng buhay niya, kaya’t noong huli eh narinig ko nanaman ang kinakatakutan kong boses.

“The boat is sinking, group yourself into 4!”

Tumalon na din pala siya, kasi ilang beses na siyang napagbantaan ng dagat. Nagkatinginan kaming apat. Nangiti at unti-unting bumuo ng pananggalang, simula noon, kahit anong bagyo, ihip ng hangin, oh kahit ano pang ibato sa amin eh wala ng nagawa. Matagal-tagal din kaming napanatag at bumuo ng mga pangarap sa ilalim ng matibay naming bangka. Kaso, isang gabi, nagulat kami, tumayo ang isa, parang kinulam, hanggang batok ang ngiti. “Brad pakinggan mo, ang sarap-sarap pakinggan noong kumakanta.” Wala pang ilang saglit eh narinig ko na naman ang boses na noon ay akala ko ay di ko na muling maririnig:

“The boat is sinking, group yourself into 3!”

Pag dungaw ko sa dagat ay lumalangoy na siya akay-akay ng isang mabining sirena. Marami-rami din kaming inihagis na salbabida, mahahabang tali pero di niya yon pinansin. Pag sipat ko sa kanya, nakita ko sa mata niya ang tunay na kaligayahan, nagpabaya na ako kasi alam ko masaya na siya. Matagal din akong nalungkot at nanibago pero ganoon talaga, yoon ang mapait na katotohanan.

Ganoon kasi ang buhay natin. Ilang bangka, ilang mananagwan, inaalagaan ang bawat isa. Hindi sa nananakot ako pero ganito ang pinasok natin. Isang lingat at baka kulang na ang bangka natin ng isa. Mahirap magpaalam pero kailangan ulit bumangon at sumagwan, lahat ay nangangailangan ng suporta, lahat ay nanghihina, sana ay maging lahat para sa lahat upang masagip lahat.

Sa mahigit apat na taon kong paglalayag ay taon-taon akong nakakakita ng mga “casualty.” Sa mga sarili nating bangka ay meron at merong mapaghihinaan ng loob at nasa ating mga kasama niya kung paano natin siya sasagipin, siguro pwede mong bigyan ng salbabida, life vest, pwede mo ring turuang lumangoy para pag nalaglag ay makakabalik pero pag wala na talaga, pwede mo din sigurong i-mouth to mouth.

Kayo? Anong gagawin niyo pag may sumigaw ng:

“The boat is sinking, group yourself into . . .”

Monsoon

The rain brings in the gloom
and the flower of sadness blooms
the presence most treasured
and the promises assured
into my head they linger deep
and into my bones these feelings seep
a deep sigh escaped
for all the dues I had paid
when will this vow be fulfilled
and my cup of joy be filled
copiously flowing
happiness radiantly glowing
but reality I must face
for I have to finish this race
before these chains break
a mask of happiness I must make
someday I will be away
far from these clouds of gray

This is for Chikitita, for Direk, For Mojacko and Doraemon, For Kalbo and Balbon, For Cutie and Papu na Gwapo, for an Ermitanyo, For Tol and BJ and to Tatay Ed

By virtue of no-choice, I have to at least make my things organized. Maybe organized in the eyes. Maybe just the outer part, maybe I can at least make it look as if it was clean or organized, fooling others as if it was really clean. Maybe put some shades of green to convince others of my outward cleanliness but deep inside I might be rusty, dirty or maybe I am really clean.

Weird as it may be but most of my clutters are because of the things that I just can’t seem to throw away. Most of them stuck on the different crevices of my bed, my cabinet, my study table or in a box that I know is safe from prying eyes. This things pile up and later become rubbishes to most but to me this has different meanings that enable me to come back to the moment that is embedded deep into this things. Moments worth remembering and moments close to my heart because these events changed something in me.

The first thing I found is a nametag bearing my second name: Angelo. I would never forget that moment when two bouncing baby boys helped me carry my luggage to our dormitory. My mom branded them as mojacko and doraemon. Later I will know them by the name of Ramon and Sammy. Those hospitable smiles will never be forgotten and the welcoming aura palpable even up to now. I will not forget the times Ramonster became a great help and Sammy as a great leader. I learned that I too can be like them, a Kuya and a companion to others. But as Ramon has reminded me over and over again; being helpful should have some borders.

Digging deep into the pile of clutters, I found a couple of green tickets for our play during my pre-college days entitled: Si Juan at ang Madyik Sombrero, Isang Kyogen sa Pritil. I remember those sleepless nights practicing and rehearsing for that magical day when seminarians transforms themselves into something that one cannot possibly perceive at first glance. I remember Chikitita and her powerful conga. Later I will know him as Micha. Deep into those silent mask lurks a being waiting to be tapped. The aura of seriousness and silence hides a certain behavior oblivious to many and most obvious to some. I will not forget the shared jokes, the hidden talents and the same love for music I have shared with him. Also embedded on those tickets are the nights of rehearsals and the many quarrels with our director. I can vividly remember wherein he walked out due to things that I cannot anymore remember. Later I will know him as Paul, a strict but effective leader.  I learned from him that a plan must be executed with a firm movement, unbiased and is goal-oriented. I sighed as those memories came rushing back.

My eyes then got stuck on a gray jersey with a number 26. I remembered those games that I have played back when my body is less irritated by my sweat and my allergy not at its peak. I remembered the games played together with a Dancing Bald guy whose moves and principles on the hardcourt reflect his philosophy in life. Sometimes you score, sometimes you don’t. Life is a series of fortunate and unfortunate events; one must be flexible enough for them to not break from all the pressures thrown by the irony we came to know as life. I later came to know him as Mang Duds. Also of the same team is a running ball of hair. Whose sentiments I also experienced. From this balbon, I learned that a seminarian can love and be loved in return. Also of the idea that one must be able to experience certain things before they reject it. A choice without an alternative is not a choice at all. Later I will know him as Calvs.

Hidden deep beneath my things I found some photos that I took from my very first excursion here in the seminary. A portrait of the glimmering twilight. Together with me on that adventure was a guy with beard like a goat and a masterful eye like that of an owl. Later I will know him by many names; Clare, Clang-Clang, Cutie and my preference Boss Clarence. By the first time we tried doing photography he was ahead by leaps and bounds. Many concepts I have picked up from his wild and sometimes dangerous mind. Things truly change when we try to see it on a different perspective.

My eyes wandered for an object close to my core, who would not be proud to see a thing that you worked hard for, spent sleepless nights for sacrificed blood, sweat and tears. It was entitled Tabularasa. I flipped the pages and found myself stuck on the memories of sleepless nights with a sage, a long haired but pretty lanky sage. Whose ideas go beyond what I know and can perceive. I admire those ideas that made me aspire for greater heights. I later learned that this sage is younger than me, and goes by the name of Oliver.

As flipped I bumped into a certain article that discusses the positive things that life offers after something negative. When you meet its author you can see that he basically practices what he preach. Who wouldn’t remember that enigmatic laugh and the way he convulses when he laughs. Laughter is truly the greatest medicine. To laugh is to be human, Ironic as it may seem but when one learns to laugh on his own self then he is truly brave. That brave soul was known as Baste, but is fondly called Papu.

There are more memories that has not been capsulated in my clutters but is forever part of my being. One is when they told me that we have a new Formator. I got curious, and looked for him when lunch time arrived. A saw a different face and concluded that he must be it. He was plump with a full beard and a thick moustache. I concluded that he must be strict due to the fact that he seldom smiles and is always looking rather serious. Later I will know him as Tay Ed. And true to my first impression of him as a formator. He became a formator not just on my seminary life but also of life itself and made me realize of the things that I can do for the congregation I have committed myself into. For almost two years now, our family has embraced a new breed of Bigger Brothers; one whose contagious laughter still lingers in my head, the other One whose appearance may surprise many but deep inside shelters a different soul.

People come and people go. Life is full of surprises. You will never know what kind of people you will encounter. Many will be left forgotten, will be buried deep in the dust-laden corners of our minds. But some will surface due to the impact they have dealt upon us. For us communication students, life is a series of communicating with our selves and to other people. But what is more important? The fact that you have you communicated? Or the lesson you can impart through communicating with others and the effect it will give to your receiver? Our stay here is not for ourselves alone but also for others and lessons we can pass on and the difference we can make.

As for the 12 souls that will soon realize their respective purposes in life, I say thank you for the great lessons you have filled my empty head with. I am not a person that is great with goodbyes so i’ll just say that we will miss you until we see each other again. Maybe by that time I will be more organized.

Ang Paglilikot ng mata ni Pilo sa Vigan

Ang Vigan siguro ang isa mga pinaka gusto kong lugar na napuntahan ko at isa na rin ito sa sigurado akong babalikan at babalikan ko pa. Kasama nila Paul at Tatay Ed ay nalibot ko ang isang lugar na di na ata mauubusan ng tanawin na subject para malikot kong mata. Bilang nag-aasam maging photographer, isa itong lugar na dapat minsan sa buhay natin ay mabisita. Isang lugar kung saan rich in inspiration kung baga. Ito yung lugar na di ka magugutom at kung adventurous ka sa pagkain ay isa ring lugar para bisitahin. Dito ako ulit nakakain ng palaka (“tokak” in Local dialect) after a long time, gusto ko sana tikman yung ant eggs kaso out of stock. Sayang. Dito din ako nakakain ng “Sinanglao,” “Warek-Warek,” “Lomo-Lomo,” at ang Empanadang Vigan!

Laking pasasalamat ko kay Manang Mads, Papa Doc at kay Tita para sa isang malupit at rich in inspiration na byahe at syempre sa kasama kong sina Paul at Tatay Ed. Ito muna ang ilang kuha ko. Sa susunod ko na kwekwento ang buong storya.

*note: click niyo nalang po yung image for a larger view! Thanks!

Culinary Arts

Ok class… sa susunod na mga araw ay tatanungin ko kaya. Randomly! Wag kayong mag alala, hindi ito base sa mga lesson natin. Isa lang ang tanong at ito yun. “Bakit ka ba nag-aaral?” Ito ang banta ng aming teacher na sa unang tingin ay akala mo ay lalaki pero babae pala. Mandy ang binansag sa kanya, short for mandirigma, no match si yaya kung mag rarumble man sila. Inaantok pa siguro ako noon, kaya di ako masyadong naintimidate. Lumipas ang mga araw at nagsimula na nga ang mga katanungan. Nandiyan ang mga sagot ng kaklase ko, na halatang nambobola, nang uuto para pumasa. Andiyan ang mga banat na “I grew up, with poverty written all over myself, it has always been my driving force to study, I want to give my family a good life. That is my reason for studying.” Halatang pambobola, kaya agad naming itong babarahin ng aming butihing guro. Laging napapahiya ang mga kakalase ko. Wala pa siyang pinapalagpas. Noong minsan habang masarap pero patago ang pagkain ko at ng barkada sa likod ng classroom eh, bigla-bigla na lang akong tinawag. “Amiel! I want to know why do you study??” Nako po, its my time to shine pero wala talaga akong napaghandaan. Blanko. Di ko na nanguya ang pandesal na kinakain ko at agad na kong tumayo.

“Aaah, mam kasi ano. Yung ano kasi ay ano.”

“Ano yun Amiel?”

Nakangiti na siya, mukang talo ata ako. Naisambulat ko na lang habang nag babugdown ang ulo ay: “Eh kasi mam kailangan.”

“Kailangan?! So you mean you are just forced to study? Because it is needed?”

“Ah mam di naman lahat ng kailangan ay di gusto.” Buong tapang at pilosopo ko siyang sinagot. Mejo nakikita ko na ang ugat ng leeg niya, siguro sa galit kasi pilosopo ako at halatang nang aasar. Hinihintay ko na lang siyang sumigaw ng this is Sparta!! Sabay sipa!

Totoo naman kasi na kailangan nating mag-aral. Totoo din na obligasyon at karapatan nating mag-aral. Totoo na kakambal na natin ang salitang kamangmangan. At nasa sa atin din kung paano natin pupunan ang ating innate na kamangmangan. Mahirap pero kailangan.

Madalas na kalaban ko ang utak ko pag pinipilit kong ipaintindi ang mga bagay na alam niya na di naman namin kailangan. Pilit nag rarason. Eh bakit sasabihin ba sayo ng mag iisaw na ang sukli mo ay ang cosci ng 4 divided by the cube root of 3.56?? hindi naman ah? Tatanungin ka ba ni san pedro kapag umakyat ka sa langit kung ano ang natutunan mo sa calculus?  O kaya ay bakit polar ang phosphorus trichloride? Requirements na ba yan ngayon kapag papasok ka sa langit?  Tama nga naman pero mali pa din. Lahat naman tayo dadaan sa ganito. Nasa sayo kung paano mo lulusutan.

Hindi lang naman puro aral ang kasama ng salitang acads. Nandito din ang mga masasaya, malulungkot at madudugong cramming. Andiyan ang saya kapag sinabi na absent ang teacher, walang pasok, may pakain si mam, kakaibang discussions, fieldtrips, masilayan ang mga tao sa labas, at kung ano-ano pa. hindi ka buo kung di mo to naexperience, kulang at di sapat ang buhay mo bilang estudyante. At bilang isang Estudyanteng seminarista ay kinakailangan nating pag-igihan, kung gusto pa natin na magtagal dito sa loob. Susunod na ang lahat kapag nakapag dasal ka at nakapasa sa acads. Posible at kaya. Nasa sayo din kung papaano mo lalabanan ang mahiwagang katamaran. Enjoy lang kapatid, may panahon para mag cramming, magpakahenyo, magpakatamad, at higit sa lahat magpakasaya.

Ang pag-aaral ay parang isang kusina, ikaw ang nagluluto, napag-aralan mo ang rekado. Paghahaluin mo ang lahat ng gusto mong paghaluin. Bahala ka. Buhay at potahe mo ang lulutuin mo, alalahanin mo lang na di lang ikaw ang kakain, maaring may makisalo habang nagbibigay ka ng pagkain mula sa pulpito, o bilang haligi ng isang bahay. Tandaan mo din na hindi lang sa hotdog at itlog nabubuhay ang tao. Kaya, maghanda na tayo mga kapatid, madami pa tayong papakainin.

para kay Mamu Upeng

subo-subo ang munting bote ng gatas at pilit nag papaantok. pilit kong pinapatulog ang munti kong katawan, pilit pinipikit ang mumunting matang sanay sa kadilim ng aking kwarto. nananabik sa isa nanamang kwento ng aking ina.

sino naman kaya ang ibabahagi niya sa akin?

pagbuklat ng itim na libro at pag lipat ng ilang pahina ay muli ko nanamang nakasalamuha sina tobias at rapael. At naglalakbay sa mundo nilang mahiwaga, tangan tangan ni ina. ngunit unti-unti na akong napipikit, kaya’t tinapik ako ni ina at pinag tabi ang aking palad at nag wika ng mga salitang sa kin noo’y banyaga pa. tila isang mahiwagang awit ang kanyang binibigkas. ramdam ko ang lambing at lamig ng kanyang tinig sa bawat talastas ng kanyang sinasabi. alam ko at ng aking diwa na ako’y ligtas sa kahit na anong panganib na ibibigay ng dilim at gabi. bilang pabaon ay binigyan nia pa ako ng isang guhit pababa at isang guhit pakaliwa sa aking noo. Alitanda ng krus, at isang halik sa pisngi. napikit at unti-unting nawala at sumuko sa lamig ng gabi.

naglaon at unti unti ko nang nalaman at nadiskubre ang salamangkang kanyang sinasambit na nagbibigay kapayapaan sa musmos kong diwa. isang panalangin. Ganito daw magdasal, kausapin ko daw ng mataimtim ang taong nagbigay sa akin ng lahat ng aking nakikita, at nadadama. magpasalamat at ako ay buhay pa at may kinakain. at humiling na sana’y magpadala siya ng anghel dela guwardiya upang ako at ang aking pamilya ay bantayan laban sa kadiliman ng gabi.

ito ang naging pabaon at munting paalala sa aking ni ina. Naging sandata habang namumulat ako sa kagandahan at kapangitan ng mundo. Pilit inaalala ang mabining tinig ni ina, at muling maramdaman ang kapayapaang noon ko lamang nadama. Isang epektibong sandata kapag ako ay natatakot o di kaya ay naliligaw. Kapag di ko alam ang gagawin o gusto ko lamang ng kausap pag ako ay nag-iisa o nalulungkot.

Ngunit sa pagdaan ng mga araw, buwan at mga taon ay di ko maiwasang makalimot. Makalimutan ang tinig ni ina, at mabingi sa mapang akit na liriko ng mundo, mabulag sa sayaw na ibinibigay nito at maligaw sa mapanglaw nitong daan. Pilit kong sinasabi na kaya ko na, ngunit takot pa rin ang sa akin ay nangunguna. Sa sandali, ng aking kamangmangan at pagkaduwag sapilitan kong ibabangon ang katawan kong pata, at pilit itatayo ang diwang ligaw, pilit susundan and dilim na nagbabalatkayong liwanag. Pilit sasabihing hindi ko na kailangan ng tulong. Madadapa at muling babangon.

Sa bandang huli, kapag di ko na kayang muli pang tumayo, isang hangin ang sa akin ay yayapos, sasabihing wag matakot at alalahanin lamang ang munting panalangin ni ina. Hindi pa huli ang lahat. Naghihintay lang ng utos ang kaibigan mong may pakpak, muling isusuugo upang ika’y bantayan, tulungan, at gabayan.

Sa hudyat na ito ay pilit kong ipaalala ang pangyayaring minsay akin nang nalimot. Ang matamis na alaala noong akoy isang musmos pa lamang. Pipiliting patahimikin ang mga kaguluhang gumugulo sa utak kong magulo at lulunukin lahat ng pangamba at isusuko lahat ng kaba. Muling magpapatirapa, luluhod, pipikit at huhugot ng isang buntonghininga. Kasabay ng pagsamo, at panalanging ako sana’y di nag iisa. Gabayan nawa ako ng Diyos na mapagpala. Di ko kaya to nang nag iisa. Sa katahimikan ng dilim alam ko na ako’y pagbibigyan, papairalin ang tiwala at muling aasa. At ako’y muling mapipikit. At muling maririnig ang awit ni ina. Muling mababalot ng kapayapaan at maiidlip sa alitanda ng crus, sa piling at bisig ng aking anghel dela guwardya.

paglaya in red, red in paglaya!

lolo and red in red!

red red red!

red on red!

coffee maker!

            Ate wala n kong pera..sabay ngiti..pede pautang muna..

            napakunot na lng ng noo at napakamot ang ate ko at sabay bumunot sa wallet niyang sing payat n niya..

            oh eto..sandaan..!

            ate?! isandaan?! malaglagan lang ako lng limang piso eh d n ko mkakauwi nito..

            pwes mag ingat kung ganon..

            ok..bahala na..

wala na akong nagawa kundi ibulsa si quirino..kinakabahan n ko kung saan ako madadala nito..isang araw nanaman ng pakikipagbuno s megamall tapos iisandaan baon ko..hanep!

            bahala na…

naaliw cguro ako sa pamangkin ko at kay barney kaya di ko n namalayan na 9:15 na..sa makatuwid late na ko..dali dali na kong pumunta sa toda ng tricycle..ganito ang siste sa subdivision na aking tinirhan..limang tao isang tricycle..2 nakasabit 3 sa loob..sakto at isa na lang ang kulang..kaso may problema mejo may kalakihan ang katabi ko sa likod..parang nakita ko ulit si barney..kukuha sana ko autograph kaso late na ko..wla n kong nagawa..kahit kalahati lang ng puwitan ko ang nkaupo eh pumayag n ko para di n mag hintay..

            bahala na..

isang maling galaw o isang bako o isang usod ni barney eh laglag ako..magpupulot ng di oras ng ngipin sa kalsada..sa awa ni Lord..buhay p kong nkapunta s highway..nakasakay din sa jeep at nkarating sa mrt..buo pa naman ako..kinakapos lang ng hininga..9:50 na! kakasakay ko pa lang ng mrt sa quevon avenue..

            bahala na…

makikipagbuno nanaman ako..makikipagtulakan..masasamyo ang pinaghalo halong pabango at pawis na di ko mawari..dito ko naranasang maharass ng bading..mawalan ng cellphone..masiko maipit sa pinto..at higit sa lahat maapakan ng di ko na mabilang na beses..

bahala na..

haay ortigas na..

sm ndin kaso late n nga ako..pag dating s store 15 mins late na..lagot..pabiro akong sinabihan ng supervisor ko..agad naman akong humingi ng dispensa at umakyat para magsapatos at mag ayos ng sarili..pagbaba ay kakaunti pa lang ang tao..naghanap ng mababasa at tumambay sa estante ng mga rosaryo..maayos naman ang lahat..andyan pdn ang mkukulit na nagtatanong kung sino archangel nila sinong santo ang makakapaghiwalay sa kanila ng boypren nia..at mga baguhang seminarista…

lunch time na at gutom n ko..may 30 mins ako pra kumain at 30 mins pra magliwaliw..

may kakilala ako sa loob ng canteen ng megamall kaya libre lunch ko..canteen for employees..mga ksabay ko ung clerk at sales lady ng sm..kelangan ko lang ung i.d ko..at makapal na mukha..kya dali dali kong dinukot ang wallet ko..wala doon ang I.d ko..nabaligtad ko na din bag ko..wala talaga..patay..no choice..no lunch..

bahala na..

nagbasa basa na lang ako sa powerbooks..pampalipas ng oras..bubusugin ko na lang utak ko..

bahala na..

pagkatapos kong makapag basa ng pugad baboy ay dumirecho n ko s store..nag time in at muling nagbantay sa estante ng rosaryo..pilit pinapatay ang oras at ang ingay na sinisigaw ng sikmura ko..

bahala na..

ayoko pa naman ng ganitong pakiramdam na gutom..mahirap talaga pag kulang pera mo..di ko mabawasan baon ko kasi pag nabawasan pa to ay d n ko mkakauwi..pilit ko na lang nilibang ang sarili ko sa mga dumarating na customer..sa mga naghahanap ng crucifix na dapat daw ay hiwalay ang paa ni kristo o kya ay kaliwang paa ang nasa ibabaw..o d kya naman ay dapat daw ay nakdilat si kristo..ayaw din nila ng mukang pagod na pagod si kristo..mga bumibili ng sandamakmak na benedictine medal na ihahalo lang sa semento pangontra demonyo daw..di ko alam kung bakit mabiling mabili ang benedictine cross o medal..siguro nga kasi pangontra kay taning..tayo talagang mga tao..gagawin ang lahat wag lang makita ang kalahati ng sarili natin..

mag aalasais na at talagang namumutla n ko..

antgal mag alas siyete..gusto ko nang umuwi..at kumain..

laking gulat ko ng biglang may tumawag sa akin ng pilo..brother ang twag sa akin sa store..dali dali akong lumingon kung sino yun..tito ko pala..sabay tanung kung anu gngwa ko dun..panandaliang kamustahan..inaya niya akong mag celebrate..kakapasa lang dw nia sa p.n.u..kukuha ng masteral sa guidance counseling..nag mamadali akong nag out at nag paalam pra kumain..haay salamat pagkain..trip daw nia ng pizza..um-oo nalang ako..basta mkakakain..dahil kamag anak ko naman to..di uso dito ang nahihiya effect..kaya umorder ako ng isang tipak ng lasagna at isang malaking slice ng stuffed pizza..at isang malaking basong rootbeer..solb..! ang bait ni Lord..ito yata ang tinatawag nilang divine providence..nakakatuwa kung paano magtrabaho ung nasa taas..ung tipong madadapa ka muna saka niya itatayo at alalayan pa..sabagay..hindi mo mapapansin ang kagandahan ng kandila sa ilalim ng haring araw..mapapansin mo lamang ang munti nitong sayaw at kagandahan sa iyong pagiisa sa gitna ng kadiliman..wag alala pagkat anjan lang siya..hindi ko sinasabi na bayaan natin ang agos na magdala sa ating bangka binigyan tayo ng sagwan upang tayo mismo ang magdikta kung saan tayo tutungo..ngunit lagi mung aalalahanin na may Diyos pa rin tayo na mag aayos sa panahong pagod kana o di kaya ay tumaob ang iyong bangka..pananalig at hindi pag-asa lang..pananalig na di ka iiwan ng naglikha sa atin..manalig kang lagi ka niyang gagabayan, tutulangan, at ituturo niya ang tamang daan na dapat nating tahakin..manalig tayo..bahala na..

malayo pa an gating lalakbayin..malaki pa ang puwang ng mundo natin..mahaba pa ang panahon para tumuklas, matuto at magkamali..milyon pang hahakbangin natin.. wala ka pa sa kalahati..pero wag ka mag alala..may bukas pa..anjn pa Siya..at may bukas pa para magsimula muli..parang pangakong may bukang liwayway pang babati sa atin..ksabay ang yakap ng umagang kay lamig..mantikilya sa pandesal at mainit na  kape..

frozen optimism

good morning!!

shot at our roof!

umagang kay ganda!

just a few moments that i can say dat life is really worth living and dat it is not dat hard to wake up in the morning!

baguio trip!