Culinary Arts

Ok class… sa susunod na mga araw ay tatanungin ko kaya. Randomly! Wag kayong mag alala, hindi ito base sa mga lesson natin. Isa lang ang tanong at ito yun. “Bakit ka ba nag-aaral?” Ito ang banta ng aming teacher na sa unang tingin ay akala mo ay lalaki pero babae pala. Mandy ang binansag sa kanya, short for mandirigma, no match si yaya kung mag rarumble man sila. Inaantok pa siguro ako noon, kaya di ako masyadong naintimidate. Lumipas ang mga araw at nagsimula na nga ang mga katanungan. Nandiyan ang mga sagot ng kaklase ko, na halatang nambobola, nang uuto para pumasa. Andiyan ang mga banat na “I grew up, with poverty written all over myself, it has always been my driving force to study, I want to give my family a good life. That is my reason for studying.” Halatang pambobola, kaya agad naming itong babarahin ng aming butihing guro. Laging napapahiya ang mga kakalase ko. Wala pa siyang pinapalagpas. Noong minsan habang masarap pero patago ang pagkain ko at ng barkada sa likod ng classroom eh, bigla-bigla na lang akong tinawag. “Amiel! I want to know why do you study??” Nako po, its my time to shine pero wala talaga akong napaghandaan. Blanko. Di ko na nanguya ang pandesal na kinakain ko at agad na kong tumayo.

“Aaah, mam kasi ano. Yung ano kasi ay ano.”

“Ano yun Amiel?”

Nakangiti na siya, mukang talo ata ako. Naisambulat ko na lang habang nag babugdown ang ulo ay: “Eh kasi mam kailangan.”

“Kailangan?! So you mean you are just forced to study? Because it is needed?”

“Ah mam di naman lahat ng kailangan ay di gusto.” Buong tapang at pilosopo ko siyang sinagot. Mejo nakikita ko na ang ugat ng leeg niya, siguro sa galit kasi pilosopo ako at halatang nang aasar. Hinihintay ko na lang siyang sumigaw ng this is Sparta!! Sabay sipa!

Totoo naman kasi na kailangan nating mag-aral. Totoo din na obligasyon at karapatan nating mag-aral. Totoo na kakambal na natin ang salitang kamangmangan. At nasa sa atin din kung paano natin pupunan ang ating innate na kamangmangan. Mahirap pero kailangan.

Madalas na kalaban ko ang utak ko pag pinipilit kong ipaintindi ang mga bagay na alam niya na di naman namin kailangan. Pilit nag rarason. Eh bakit sasabihin ba sayo ng mag iisaw na ang sukli mo ay ang cosci ng 4 divided by the cube root of 3.56?? hindi naman ah? Tatanungin ka ba ni san pedro kapag umakyat ka sa langit kung ano ang natutunan mo sa calculus?  O kaya ay bakit polar ang phosphorus trichloride? Requirements na ba yan ngayon kapag papasok ka sa langit?  Tama nga naman pero mali pa din. Lahat naman tayo dadaan sa ganito. Nasa sayo kung paano mo lulusutan.

Hindi lang naman puro aral ang kasama ng salitang acads. Nandito din ang mga masasaya, malulungkot at madudugong cramming. Andiyan ang saya kapag sinabi na absent ang teacher, walang pasok, may pakain si mam, kakaibang discussions, fieldtrips, masilayan ang mga tao sa labas, at kung ano-ano pa. hindi ka buo kung di mo to naexperience, kulang at di sapat ang buhay mo bilang estudyante. At bilang isang Estudyanteng seminarista ay kinakailangan nating pag-igihan, kung gusto pa natin na magtagal dito sa loob. Susunod na ang lahat kapag nakapag dasal ka at nakapasa sa acads. Posible at kaya. Nasa sayo din kung papaano mo lalabanan ang mahiwagang katamaran. Enjoy lang kapatid, may panahon para mag cramming, magpakahenyo, magpakatamad, at higit sa lahat magpakasaya.

Ang pag-aaral ay parang isang kusina, ikaw ang nagluluto, napag-aralan mo ang rekado. Paghahaluin mo ang lahat ng gusto mong paghaluin. Bahala ka. Buhay at potahe mo ang lulutuin mo, alalahanin mo lang na di lang ikaw ang kakain, maaring may makisalo habang nagbibigay ka ng pagkain mula sa pulpito, o bilang haligi ng isang bahay. Tandaan mo din na hindi lang sa hotdog at itlog nabubuhay ang tao. Kaya, maghanda na tayo mga kapatid, madami pa tayong papakainin.

para kay Mamu Upeng

subo-subo ang munting bote ng gatas at pilit nag papaantok. pilit kong pinapatulog ang munti kong katawan, pilit pinipikit ang mumunting matang sanay sa kadilim ng aking kwarto. nananabik sa isa nanamang kwento ng aking ina.

sino naman kaya ang ibabahagi niya sa akin?

pagbuklat ng itim na libro at pag lipat ng ilang pahina ay muli ko nanamang nakasalamuha sina tobias at rapael. At naglalakbay sa mundo nilang mahiwaga, tangan tangan ni ina. ngunit unti-unti na akong napipikit, kaya’t tinapik ako ni ina at pinag tabi ang aking palad at nag wika ng mga salitang sa kin noo’y banyaga pa. tila isang mahiwagang awit ang kanyang binibigkas. ramdam ko ang lambing at lamig ng kanyang tinig sa bawat talastas ng kanyang sinasabi. alam ko at ng aking diwa na ako’y ligtas sa kahit na anong panganib na ibibigay ng dilim at gabi. bilang pabaon ay binigyan nia pa ako ng isang guhit pababa at isang guhit pakaliwa sa aking noo. Alitanda ng krus, at isang halik sa pisngi. napikit at unti-unting nawala at sumuko sa lamig ng gabi.

naglaon at unti unti ko nang nalaman at nadiskubre ang salamangkang kanyang sinasambit na nagbibigay kapayapaan sa musmos kong diwa. isang panalangin. Ganito daw magdasal, kausapin ko daw ng mataimtim ang taong nagbigay sa akin ng lahat ng aking nakikita, at nadadama. magpasalamat at ako ay buhay pa at may kinakain. at humiling na sana’y magpadala siya ng anghel dela guwardiya upang ako at ang aking pamilya ay bantayan laban sa kadiliman ng gabi.

ito ang naging pabaon at munting paalala sa aking ni ina. Naging sandata habang namumulat ako sa kagandahan at kapangitan ng mundo. Pilit inaalala ang mabining tinig ni ina, at muling maramdaman ang kapayapaang noon ko lamang nadama. Isang epektibong sandata kapag ako ay natatakot o di kaya ay naliligaw. Kapag di ko alam ang gagawin o gusto ko lamang ng kausap pag ako ay nag-iisa o nalulungkot.

Ngunit sa pagdaan ng mga araw, buwan at mga taon ay di ko maiwasang makalimot. Makalimutan ang tinig ni ina, at mabingi sa mapang akit na liriko ng mundo, mabulag sa sayaw na ibinibigay nito at maligaw sa mapanglaw nitong daan. Pilit kong sinasabi na kaya ko na, ngunit takot pa rin ang sa akin ay nangunguna. Sa sandali, ng aking kamangmangan at pagkaduwag sapilitan kong ibabangon ang katawan kong pata, at pilit itatayo ang diwang ligaw, pilit susundan and dilim na nagbabalatkayong liwanag. Pilit sasabihing hindi ko na kailangan ng tulong. Madadapa at muling babangon.

Sa bandang huli, kapag di ko na kayang muli pang tumayo, isang hangin ang sa akin ay yayapos, sasabihing wag matakot at alalahanin lamang ang munting panalangin ni ina. Hindi pa huli ang lahat. Naghihintay lang ng utos ang kaibigan mong may pakpak, muling isusuugo upang ika’y bantayan, tulungan, at gabayan.

Sa hudyat na ito ay pilit kong ipaalala ang pangyayaring minsay akin nang nalimot. Ang matamis na alaala noong akoy isang musmos pa lamang. Pipiliting patahimikin ang mga kaguluhang gumugulo sa utak kong magulo at lulunukin lahat ng pangamba at isusuko lahat ng kaba. Muling magpapatirapa, luluhod, pipikit at huhugot ng isang buntonghininga. Kasabay ng pagsamo, at panalanging ako sana’y di nag iisa. Gabayan nawa ako ng Diyos na mapagpala. Di ko kaya to nang nag iisa. Sa katahimikan ng dilim alam ko na ako’y pagbibigyan, papairalin ang tiwala at muling aasa. At ako’y muling mapipikit. At muling maririnig ang awit ni ina. Muling mababalot ng kapayapaan at maiidlip sa alitanda ng crus, sa piling at bisig ng aking anghel dela guwardya.

paglaya in red, red in paglaya!

lolo and red in red!

red red red!

red on red!

im not kidding! his name is paglaya!

a really cool name if you ask me!

i’ve had this pic since december last year..

it was, i guess, na bodega..

but upon finding i..memories started rushing back

of the baguio air, lolo and lola pag ibig and paglaya, ta marlen and to james

shoot! i should go back baguio soon!

i miss lola’s dinakdakan..and chitchats with them!

anyway i hope tita wouldnt mind if i “played” wid red’s pics!

coffee maker!

            Ate wala n kong pera..sabay ngiti..pede pautang muna..

            napakunot na lng ng noo at napakamot ang ate ko at sabay bumunot sa wallet niyang sing payat n niya..

            oh eto..sandaan..!

            ate?! isandaan?! malaglagan lang ako lng limang piso eh d n ko mkakauwi nito..

            pwes mag ingat kung ganon..

            ok..bahala na..

wala na akong nagawa kundi ibulsa si quirino..kinakabahan n ko kung saan ako madadala nito..isang araw nanaman ng pakikipagbuno s megamall tapos iisandaan baon ko..hanep!

            bahala na…

naaliw cguro ako sa pamangkin ko at kay barney kaya di ko n namalayan na 9:15 na..sa makatuwid late na ko..dali dali na kong pumunta sa toda ng tricycle..ganito ang siste sa subdivision na aking tinirhan..limang tao isang tricycle..2 nakasabit 3 sa loob..sakto at isa na lang ang kulang..kaso may problema mejo may kalakihan ang katabi ko sa likod..parang nakita ko ulit si barney..kukuha sana ko autograph kaso late na ko..wla n kong nagawa..kahit kalahati lang ng puwitan ko ang nkaupo eh pumayag n ko para di n mag hintay..

            bahala na..

isang maling galaw o isang bako o isang usod ni barney eh laglag ako..magpupulot ng di oras ng ngipin sa kalsada..sa awa ni Lord..buhay p kong nkapunta s highway..nakasakay din sa jeep at nkarating sa mrt..buo pa naman ako..kinakapos lang ng hininga..9:50 na! kakasakay ko pa lang ng mrt sa quevon avenue..

            bahala na…

makikipagbuno nanaman ako..makikipagtulakan..masasamyo ang pinaghalo halong pabango at pawis na di ko mawari..dito ko naranasang maharass ng bading..mawalan ng cellphone..masiko maipit sa pinto..at higit sa lahat maapakan ng di ko na mabilang na beses..

bahala na..

haay ortigas na..

sm ndin kaso late n nga ako..pag dating s store 15 mins late na..lagot..pabiro akong sinabihan ng supervisor ko..agad naman akong humingi ng dispensa at umakyat para magsapatos at mag ayos ng sarili..pagbaba ay kakaunti pa lang ang tao..naghanap ng mababasa at tumambay sa estante ng mga rosaryo..maayos naman ang lahat..andyan pdn ang mkukulit na nagtatanong kung sino archangel nila sinong santo ang makakapaghiwalay sa kanila ng boypren nia..at mga baguhang seminarista…

lunch time na at gutom n ko..may 30 mins ako pra kumain at 30 mins pra magliwaliw..

may kakilala ako sa loob ng canteen ng megamall kaya libre lunch ko..canteen for employees..mga ksabay ko ung clerk at sales lady ng sm..kelangan ko lang ung i.d ko..at makapal na mukha..kya dali dali kong dinukot ang wallet ko..wala doon ang I.d ko..nabaligtad ko na din bag ko..wala talaga..patay..no choice..no lunch..

bahala na..

nagbasa basa na lang ako sa powerbooks..pampalipas ng oras..bubusugin ko na lang utak ko..

bahala na..

pagkatapos kong makapag basa ng pugad baboy ay dumirecho n ko s store..nag time in at muling nagbantay sa estante ng rosaryo..pilit pinapatay ang oras at ang ingay na sinisigaw ng sikmura ko..

bahala na..

ayoko pa naman ng ganitong pakiramdam na gutom..mahirap talaga pag kulang pera mo..di ko mabawasan baon ko kasi pag nabawasan pa to ay d n ko mkakauwi..pilit ko na lang nilibang ang sarili ko sa mga dumarating na customer..sa mga naghahanap ng crucifix na dapat daw ay hiwalay ang paa ni kristo o kya ay kaliwang paa ang nasa ibabaw..o d kya naman ay dapat daw ay nakdilat si kristo..ayaw din nila ng mukang pagod na pagod si kristo..mga bumibili ng sandamakmak na benedictine medal na ihahalo lang sa semento pangontra demonyo daw..di ko alam kung bakit mabiling mabili ang benedictine cross o medal..siguro nga kasi pangontra kay taning..tayo talagang mga tao..gagawin ang lahat wag lang makita ang kalahati ng sarili natin..

mag aalasais na at talagang namumutla n ko..

antgal mag alas siyete..gusto ko nang umuwi..at kumain..

laking gulat ko ng biglang may tumawag sa akin ng pilo..brother ang twag sa akin sa store..dali dali akong lumingon kung sino yun..tito ko pala..sabay tanung kung anu gngwa ko dun..panandaliang kamustahan..inaya niya akong mag celebrate..kakapasa lang dw nia sa p.n.u..kukuha ng masteral sa guidance counseling..nag mamadali akong nag out at nag paalam pra kumain..haay salamat pagkain..trip daw nia ng pizza..um-oo nalang ako..basta mkakakain..dahil kamag anak ko naman to..di uso dito ang nahihiya effect..kaya umorder ako ng isang tipak ng lasagna at isang malaking slice ng stuffed pizza..at isang malaking basong rootbeer..solb..! ang bait ni Lord..ito yata ang tinatawag nilang divine providence..nakakatuwa kung paano magtrabaho ung nasa taas..ung tipong madadapa ka muna saka niya itatayo at alalayan pa..sabagay..hindi mo mapapansin ang kagandahan ng kandila sa ilalim ng haring araw..mapapansin mo lamang ang munti nitong sayaw at kagandahan sa iyong pagiisa sa gitna ng kadiliman..wag alala pagkat anjan lang siya..hindi ko sinasabi na bayaan natin ang agos na magdala sa ating bangka binigyan tayo ng sagwan upang tayo mismo ang magdikta kung saan tayo tutungo..ngunit lagi mung aalalahanin na may Diyos pa rin tayo na mag aayos sa panahong pagod kana o di kaya ay tumaob ang iyong bangka..pananalig at hindi pag-asa lang..pananalig na di ka iiwan ng naglikha sa atin..manalig kang lagi ka niyang gagabayan, tutulangan, at ituturo niya ang tamang daan na dapat nating tahakin..manalig tayo..bahala na..

malayo pa an gating lalakbayin..malaki pa ang puwang ng mundo natin..mahaba pa ang panahon para tumuklas, matuto at magkamali..milyon pang hahakbangin natin.. wala ka pa sa kalahati..pero wag ka mag alala..may bukas pa..anjn pa Siya..at may bukas pa para magsimula muli..parang pangakong may bukang liwayway pang babati sa atin..ksabay ang yakap ng umagang kay lamig..mantikilya sa pandesal at mainit na  kape..

frozen optimism

good morning!!

shot at our roof!

umagang kay ganda!

just a few moments that i can say dat life is really worth living and dat it is not dat hard to wake up in the morning!

baguio trip!

 

 

 

 

 

 

 

gulaman

Bumugso sa aking gunita ang isang panaginip na ang tema ay ganito: isang manlalakbay ang aking nakikita. Ang aking nakita ay tila nananalamin sa aking pag katao isang manlalakbay na sumusunod sa yapak na di kayang tapakan ng nakakarami. Sumusunod kung saan ang marami ay di alintanang tatalikuran. At ang katotohanang kaming dalawa’y ligaw at naghahanap ng kalulugaran. Sumasabay lamang sa bugso ng tadhanang di maaninag. Parang ganito ko nakikita ang aking daan patungo sa aking malayong hinaharap. Isang malayo at mapanglaw na lakbayin papunta sa isang karimlan o pangako na tila di ko mamamimithi. Gusto ng sumuko ng katawan kong patang pata na sa isang araw na tila inulit ulit at muli pang uulitin. Naghahanap na ng bagong daan pagkat wala n siyang nadaramang bago sa daan niyang pinili. Maari kayang hindi ako dito nararapat? Ito ang laging laman ng kukoteng kung bulag sa liwanag na ibinibigay ng dilim. Ayoko na sanang magpatuloy pagkat nasusulasok na ku sa kasinungalingang ako mismo ang gumawa. Ngunit tila baga may pumukol sa akin at d ku maiwasang mapalingon sa direksiyon ng namamato. Malamig na pawis ang sa aki’y dumampi. Totoo ba ang ba ang nasisilayan ng mga mata ko? Mapait na katotohanan ang sa akiy bumalot. Siya mismo, ang liwanag na noong una ang siyang tumawag sa akin at nag sabing sumunod. Tinitigan niya ako. Tagos hanggang buto ang kanyang titig. Mababasa ko sa pigura ng malalim niyang mata ang ganitong pangungusap. “tila baga ikaw ay naliligaw at napapgod na aking kaibigan, tila nilimot o nalimutan mo na ang ating inumpisahan.” Kilabot ang unang dumampi sa akin ngunit.. huminga ako muna ng malalim at dahan dahang sinamyo ang hangin sa aking kapaligiran at muling naglakbay sa alaala ng nakaraang aking minsang nalimutan. Ito mismo ang liwanag na sa akin ay tumawag at nag anyaya patungo sa daan na akin ngayong binabagtas. Naaninag ko pa ang kanyang mga bagwis na akin dating pananggalang sa lamig ng gabi at tahanan pag wala sa aking nag aaruga. Kung saan ako naglalabas ng aking mga galit, kung saan para akong batang ngumangalngal pagkat inagawan ng jolen. Ito ang nagi kong sandalan sa mga panahong tila buhat ko ang dalamhati ng nakakarami, sa mga panahong akoy lugmok at nakasubsob sa lupang mapait. Paano ku nalimutan ang mga bagay na ginawa niya para sa akin? Tila kailangan kong muling mag isip isip. Timbangin kung anu ang tama. Naisipan kong muling sumunod. Lunukin lahat ng pangamba at muli uling sumusod. Ngunit, habang ini-isip ko ang mga bagay-bagay na ito ay tila lalong lumalapit sa akin ang ningning ng dilim. Nag aanyong tao at unti-unting dumampi sa aking leeg ang malamig at nakakanyanya niyang daliri, at pilit akong pinapalingon sa kanyang direksiyon. Tila bato balani ang kanyang kapit sa akin. Namimilit na siya ay aking muling lingunin. Ligaya ang sa aki’y alay.ngunit sa likod nito ay ang katotohanang panandalian lamang ito, hindi magtatagal at muli akong maghahanap. Matamis ang alok ng nagniningning na dilim ngunit kailangan itong iwaksi at humarap sa liwanag na tunay. Sa liwanag na di nakaklimot kahit tayo mismo ang lumilimot, sa liwanag na gumagabay sa kalaliman ng gabi, sa liwanag at sa kanyang bagwis na ating tahanang nag-aaruga at ating tanggulan.totoong nakakpagod na ang daang ito ngunit kailangan kong magpakatatag at magtiwala sa liwanag na ito. Hindi malinaw ang nais niyang gawin sa akin. Pero ito ang gusto kong daan, siya ang tumawag at siya lamang ang makakapagsabi kung ako man ay dapat nang lumihis at subukan ang ibang daan. Hindi ko man maalis ang kapit sa akin ng dilim. Alam ko hindi ako kailanman pababayaan ng liwanag ko, sisilawin ako at papaalahan na naririto pa rin siya sa panahong hindi ko matiis ang dilim. Ang liwanag na gagabay papunta sa destinasyong hindi kayang arukin ng aking gunitang ligaw.

summer solstice..:D

            It has been five long years, since I stepped into this soil and breathed this cool calming air – ah, at last Baguio! It has been an eight hour long bus ride from Cubao to my sweet refuge-Baguio.

            As I call for a cab, I saw new buildings, even new malls, Baguio is progressing. As I was trailing the familiar road to my grandparent’s house, I could not but notice the towering pines, the village which was as though frozen from the time I left it.

            I knocked to the rusty but trusty gate of my grandparent’s house, as always their gumamela plants were well trimmed. My lolo welcomed me, he is not getting any younger, his head, full of receding white hairs; they were the testimony of time to my lolo. Those hairs are his crown of wisdom. I kissed his calloused hands and asked where my dear lola was.

 

            “Andun sa baba, preparing our lunch” he said.

 

            The aroma of Chopsuey woke my senses, my stomach complained in protest.

 When I saw my lola, I embraced and kissed her, she has still those caring eyes.  

            We sat down, gave grace and ate our lunch. As we ate, we talked about things that happened while we were apart. I volunteer that I would do the dishes, but lola insisted that I should rest upstairs, saying:

           

            “You had a very tiring road trip, go upstairs. I have already made up your bed. I will do the washing”

 

I could not help but obey for I was really tired. I went straight to my room. The familiar room gave me goosebumps, the long lost memory of my childhood flashed before my eyes. I savored the flashback and went straight to the double deck bed. The familiar coziness and scent of the pillows drove me to a deep slumber.

 When I woke up, it was already dark, I did not bother asking for dinner, I am not that hungry. I explored the room, looking for something. Finally, behind the boxes of bits and pieces, I finally found it, a picture of two naked kids bathing in the cool Baguio rain. There she was, staring back with those pensive eyes, Althea! It has been a decade since I saw her.

            We were like any other kids, male and female, carefree, innocent, and in the course of our friendship, got separated. It was on the end of the summer and we would be becoming freshmen in highschool. She said that she will go and stay in Manila, for good education. I was devastated, imagining that I would no longer see her whenever I would go to Baguio for vacation. I asked if we could at least, write each other letters. (This didn’t happened) I predicted, that day will be the last time I would see her. Saying goodbye was a bitter pill to swallow, and it tasted as awful when I waved goodbye to her.

            I put our little picture under my pillow, and prayed that I would meet her again in dreamland.

            Morning came, I asked if my lolo if he still remembered Althea, asking if he knew anything about Althea’s whereabouts, asking even for a telephone number. He said that he got an old telephone number of their house but added that he did not know if it is still in service.

            I rushed to the telephone expecting nothing, yet still hopeful even for an address.

Silence, Silence, Silence, then, out of nowhere, a ring. Once, twice, I broke into cold sweat. A female voice answered. I choked, what am I to say?

 

            “Hello?” the voiced asked.

             Silence.

            “Hello? Is anybody there?”

            “Uhm..is Althea Elaya, there?”

            “Yes, speaking, who is this?”

            “Is this really Theang Gunaw?” I blurted.

            Again, silence.

            I don’t know if she still remembers my old moniker for her. “Theang Gunaw,” for she was really clumsy, talk about a walking, talking wrecking ball.

            “Hoy iyakin! Di na ko gunaw no?!”

            Like a jolt of electricity, my heart burst into life, my old friend, the one I thought I lost is here.

            “My! your voice have grown! Kamusta na?” she asked.

            “I’m fine! Uhm, are you free today? I really want to see you”

            “Yeah! Name the place!”

            “Burnham, in the old skating rink, at about 2?”

            “Sure! See you iyakin!”

           

            The line went dead, and I became alive. Ecstasy engulfed my very being. I’m going to see her! But, what to wear? I have to make a good expression.

            Right after lunch, ignoring the freezing water, I quickly took a bath, bade goodbye to lolo and lola, promising that I will call if I will arrive late. The jeepney ride was as slow as the progress of the Philippines. I will be late, and I was late. I could not find her. I sulked thinking that she got fed up waiting for me. I collapsed on a nearby bench looking up into the sky, thinking on how I would apologize. I could not think straight, another opportunity slipped right before my hands. Then, someone hit me right on the forehead.

 

            “As always, you’re late!” she protested.

 

            I stood up and looked at her from head to toe, disbelief got over me. I was now taller than her (yey!), she still has that disarming smile, her hair neatly tied into a ponytail, still petite, and those eyes, dreamy and brown. In short she is still charming.

 

            “Are you just gonna look at me or are we gonna eat?”

 

            “You have grown” I said, trying to break the ice.

 

            “You also, I’m hungry!”

 

            We walked side by side, looking for a place to eat. We reminisced on the long forgotten past; updating each other on what happened during the years that passed. I learned that she took MassCom, single, and now has a decent job on a call center. We found a decent restaurant, ordered some fancy food and a bottle of wine. Hours passed and I’m getting tipsy. She was more talkative when drunk. The purple mixture loosened our tongues, freeing it from the clutches of our own will.

           

            “So, why surface after years of absence?” I asked.

 

            “I need some rest and relaxation, Manila is beginning to bore me, do this, do that,     it’s driving me nuts.”

 

            Again, silence.

 

            “Do you have any regret in life?” she suddenly asked.

 

            “Maybe?” I sarcastically said.

 

            “There you go again, Happy-go-lucky as always, taking things for granted, unable to fight for what will make him happy, letting destiny plan his freaking life. As if things will return if you somehow let it slip, you cannot undo things” she snickered.

 

            The fangs of truth sunk deep into my chest. She was right. Ironic it may seem, but the one who told me this, was the greatest regret I made. There, sitting opposite of me, was the thing I let slip away from my hands. I loved her ever since, but I feigned and fibbed at myself, thinking that I did not deserve her.

 

            “Are you still there my dear friend?” she asked, sending me back to the real world.

 

            Without saying I anything, I called for the waiter, paid the bill and then went outside. Still silent, I walked her home; she didn’t bother asking me why I’m so quiet.

 

We reached her house without muttering anything; the momentum of night was dying in front of me. She thanked me for the time and dinner, and waved goodbye. I was on the threshold of tears, I didn’t know what made me to do this: I suddenly pulled her towards me, grabbing her sullied face, and planted a long forgotten kiss.

            She pushed me but I did not see anger in her eyes.

           

            “What are doing?” she asked, as tears descended from her eyes.

 

            “Fighting for what I want”